Brał udział w walkach na Węgrzech, gdzie ponoć okrył się niesławąA. Naruszewicz, „Historya J.K. Chodkiewicza, Wojewody Wileńskiego, Hetmana Wielkiego W. Ks. Lit.”, Lipsk 1837, T. I, s. 181. oraz w wojnie z Rzecząpospolitą o Inflanty. W 1605 zaciągnął się na służbę u króla szwedzkiego, Karola Sudermańskiego i w dniu 11 sierpnia tego roku wylądował wraz ze swoim korpusem (4000 ludzi i 6 dział) pod Dyjamentem u ujścia Dźwiny, którego, mimo przeprowadzenia trzech szturmów, nie udało mu się opanować, więc ruszył w kierunku Rygi z zamiarem zdobycia tego najważniejszego w Inflantach miasta, jednak bez powodzenia.
W bitwie pod Kircholmem, gdzie dowodził prawym skrzydłem jazdy szwedzkiej, dokładniej dziesięcioma kornetami rajtarii, został ranny„Nowiny z Inflant o sczęslivvey porazce...”, Kraków 1605, s. 4.. Po bitwie prowadził korespondencję z hetmanem Chodkiewiczem, m.in. w sprawie wymiany jeńców.
Po wznowieniu działań wojennych, w roku 1607 (Mansfeld samowolnie zerwał zawarty wcześniej rozejmH. Wisner, „Kircholm 1605”, Warszawa 1987, s. 119.) zdobywa Biały Kamień, a w lipcu 1608 Dyjament, ponoć podstępemA. Naruszewicz, op. cit., s. 184.. Następnie opanowuje w sierpniu Fellin i Kokenhausen.