W 1600 r. roczne dochody wójtostwa (związanego z urzędem starościńskim) oszacowano na ponad 6 tys. złotych polskich. Źródłem największych wpływów były opłaty dzierżawne z czterech młynów i tartaku w Bydgoszczy, trzech młynów poza miastem oraz sumy uzyskiwane ze sprzedaży łowionych przy jazach młyńskich łososi. W 1511 r. starosta bydgoski Andrzej Kościelecki uzyskał ponadto zgodę króla na wykup cła rzecznego w Bydgoszczy. Starostom przysługiwały także dochody z miast: Solca (w XV i XVI w.), (Fordonu), wsi i folwarków na terenie królewszczyzn stanowiących uposażenie starostwa oraz czynsze z placów, bud i jatek.
Starostwo i wójtostwo bydgoskie w XV, XVI i XVII wieku zwyczajowo były zastawiane lub wydzierżawiane jednej osobie. Dopiero w 1690 r., gdy wójtostwo bydgoskie nabył na własność starosta bydgoski Franciszek Zygmunt GałeckiBłażejewski Stanisław, Kutta Janusz, Romaniuk Marek: Bydgoski Słownik Biograficzny. Tom V. Bydgoszcz 1998. , s. 33-35., zostało ono odłączone od starostwa i przeszło w dziedziczenie rodu Gałeckich. Ten stan przetrwał do 1711 r., kiedy to po śmierci starosty Franciszka Gałeckiego jego syn otrzymał tylko starostwo. Wójtostwo bydgoskie król August Mocny wydzierżawił generałowi Henrykowi Baudissinowi.