Elsie Kupfer, badając budowę mikroskopową warstwy zarodnionośnej tego i trzech zbliżonych gatunków (Geopyxis carbonaria, Urnula craterium i Urnula terrestis), stwierdziła, że za sprawą znacznej odmienności teksańskiego gatunku, zasługuje on na sklasyfikowanie w ramach odrębnego rodzaju, który nazwała Chorioactis. Zmiana ta była później krytykowana – nowego rodzaju nie uznali Heald i Wolf (1910), a także Seaver (1928, 1942 r.) II ed. 1942.. Finn-Egil Eckblad w 1968 r. ostatecznie potwierdził status nowego rodzaju jako ważny.
Kontrowersje wzbudzała również pozycja systematyczna nowego rodzaju; Bellemere (1994 r.) zaliczył go do rodziny Sarcoscyphaceae, wcześniej uznawano go za przedstawiciela rodziny Sarcosomataceae. Obecnie klasyfikowany jest w odrębnej rodzinie Chorioactidaceae. Podstawą nowej klasyfikacji jest analiza filogenetyczna opublikowana w 1999 r., w której Chorioactis należy do tego samego kladu co rodzaje Desmazierella, Neournula i Wolfina. Gatunki z rodziny Sarcosomataceae należą do siostrzanego kladu.