Pod koniec XVIII wieku w armiach państw zaborczych – Austrii, Prus i Rosji, zaczęto tworzyć pułki ułańskie wzorowane na polskich ułanach. W okresie wojen napoleońskich polscy ułani w służbie francuskiej (ułani Legionów Polskich we Włoszech, a później ułani Legii Nadwiślańskiej) rozpowszechnili mundur ułański w Europie, gdzie powstały formacje tzw. lansjerów, umundurowane i uzbrojone na wzór polski. Do krajów, w których pojawiły się takie kawaleryjskie jednostki, zaliczyć można m.in. Wielką Brytanię, Rzeszę Niemiecką (od 1870 Niemcy) Francję, Hiszpanię, Włochy, także niektóre z państw południowoamerykańskich. Od 1795 Prusy posiadały słynny pułk Towarzyszy, którego zalążkiem był pułk litewskich Tatarów pod dowództwem Janusza Murzy Tuhan-Baranowskiego.
Ułani Cesarstwa Niemieckiego
Ułani niemieccy stanowili lekką kawalerię wykonującą zadania podobne jak huzarzy, ale noszącą tradycyjne mundury w stylu polskim. W okresie I wojny światowej w armii Cesarstwa Niemieckiego istniały 34 pułki dragonów, w tym 19 pruskich, 7 pruskich rezerwowych, 4 saskie oraz 2 wirtemberskie oraz dwa bawarskie. Od 2 października 1916 roku 13 pułków przeorganizowano w spieszone pułki kawalerii. W kolejnych latach rozwiązano 5 rezerwowych pułków ułanów, a do końca wojny przetrwało 29.