Znalazły się w niej prace 17 autorek pochodzenia ukraińskiego między innymi: nowela Hanny Barwinok, powieść i dwa wiersze Oleny Pcziłki, dwie nowele i artykuły publicystyczne o sytuacji kobiet na świecie i w Galicji Nataliji Kobrynskiej, opowiadanie Izydory Nawrotskiej i dwa teksty Mychajliny Roszkiewicz, wiersze Klementyny Popowicz-Bojarskiej, Olhy-Ołeksandry Bażańskiej-Ozarkewicz, Ulany Krawczenko czy Łesi Ukrainki.
W latach 1893–1896 zajmowała się działalnością wydawniczą. Wydała trzy numery czasopisma Nasza dola. Propagowało ono utworzenie przedszkoli dla dzieci, pisało o walce z analfabetyzmem i publikowano informacje o ruchu kobiecym na świecie. W 1915 roku została aresztowana pod zarzutem szpiegostwa na rzecz Rosji. Zwolniono ją dzięki pomocy ukraińskiego pisarza Andrija Czajkowskiego. W drodze do Lwowa zachorowała na tyfus i tam zmarła 22 stycznia 1920 roku. Została pochowana na cmentarzu w Bolechowie. Dom w Bolechowie, w którym mieszkała, nie zachował się.
Upamiętnienie 16 października 2005 roku z okazji obchodów roku Natalii Kobryńskiej w Bolechowie otwarto Muzeum Natalii Kobryńskiej.