Po opuszczeniu lufy sabot pocisku jest odrzucany, a lot kontynuuje tylko jego rdzeń, który posiada mały przekrój poprzeczny stawiając niski opór aerodynamiczny, co sprawia, że uderza w cel z bardzo dużą prędkością. thumb|Budowa pocisku podkalibrowego stabilizowanego brzechwowo z odrzucanym sabotem (APFSDS):1. sabot;2. penetrator (rdzeń podkalibrowy);3. pierścień wiodący.
Pociski podkalibrowe najczęściej używane są w armatach czołgowych do niszczenia pojazdów pancernych. Osiągają one prędkość do 1800 m/s (6480 km/h), a zgromadzona w związku z tym ich energia kinetyczna pozwala na przebicie pancerza rdzeniem pocisku. Wewnątrz kadłuba pocisk rozpryskuje się, rażąc załogę atakowanego pojazdu.
Czynnikami decydującymi o wysokiej skuteczności pocisku są: wysoka gęstość penetratora (prawie 2x większa niż ołów) – większa kumulacja masy (a więc i energii kinetycznej) w jednostce objętości; duża twardość materiału, z którego wykonany jest pocisk roboczy, najczęściej zubożony uran lub stopy wolframu; mały przekrój roboczy, umożliwiający "punktową" kumulację energii lecącego pocisku w czasie penetracji atakowanego pancerza; rozpryskiwanie się i samozapłon we wnętrzu zaatakowanego czołgu (zubożony uran); małe opory aerodynamiczne w czasie lotu.