Ustalono, że zapora zostanie wysadzona, kiedy Niemcy pojawią się na prawym brzegu Dniepru, a na lewy ewakuuje się ochraniający zaporę 157 Pułk NKWD.
18 sierpnia 1941 roku, około godziny 20:00–20:30, po złamaniu obrony radzieckiej w Zaporożu przez siły niemieckie, zapora Dnieprzańskiej Elektrowni Wodnej została wysadzona. Boris Jepow osobiście nacisnął detonator uruchamiający ładunki wybuchowe. Eksplozja spowodowała powstanie w zaporze wyrwy o długości, w zależności od źródeł, od około 150 do 165 m, przez którą zaczęły przelewać się tysiące litrów wody. Fala powodziowa o wysokości prawie 30 m runęła na Zaporoże i wszystkie przyległe wsie oraz miasta, w tym Nikopol i Marganiec, oraz największą z wysp na Dnieprze, Chortycę. thumb|Zapora elektrowni w czerwcu 1942 roku thumb|Zapora elektrowni po zniszczeniu przez wycofujących się Niemców w 1943 roku O planach wysadzenia zapory nikt nie poinformował cywilów i dowództwa Armii Czerwonej. Z powodu wysokiej wody ucierpieli zarówno mieszkańcy okolicznych miejscowości i wyspy Chortyca, jak i żołnierze niemieccy oraz radzieccy, przeprawiający się przez Dniepr. Niemieckie dowództwo szacowało swoje straty na 1500 żołnierzy. Według historyków, cywilnych i wojskowych radzieckich ofiar zniszczenia zapory było od 20 000 do 80 000–120 000Ф. Пігідо-Правобережний. «Велика Вітчизняна війна».