Dodatkowym problemem było samo określanie człowieka jako gatunku. Zarówno określenie „rodzaj ludzki”, jak i „rasa ludzka” odnosiły się do gatunku. Darwin, zwracając uwagę na ciągły charakter zmienności w obrębie gatunku ludzkiego, odrzucał przypisywanie rasom statusu gatunków, wykazując na możliwość swobodnego krzyżowania się osobników różnych ras i płodność potomstwa. W odniesieniu do teorii ewolucji uznawał wszystkie rasy ludzkie za grupy jednego gatunku zamieszkujące różne tereny, co odpowiada pojęciu populacja. mały|300px|Mapa etnograficzna z Meyers Konversations-Lexikon (lata 1885–90), pokazująca rozmieszczenie poszczególnych ras głównych i ich ówcześnie wyodrębnianych odmian: kaukaskiej (aryjskiej, chamickiej i semickiej), mongolskiej (północnej mongolskiej, chińskiej i indochińskiej, japońskiej i koreańskiej, tybetańskiej, malajskiej, polinezyjskiej, maoryskiej, mikronezyjskiej, eskimoskiej, indiańskiej) oraz negroidalnej (afrykańskiej, hotentockiej, melanezyjsko-papuańskiej, „negrito”, australijskich Aborygenów, drawidyjskiej i syngaleskiej) Tradycyjnie używane podziały opierają się na zewnętrznych, rzucających się w oczy cechach takich jak: kolor skóry, kształt czaszki lub twarzy, wzrost, kształt i kolor włosów;