Mimo że nie należał do linii przekazu Chinula z założoną przez niego Społecznością Susŏn utrzymywał żywe kontakty, zwłaszcza z Narodowym Nauczycielem Chingakiem Hyesimem, z którym spotykał się, aby przedyskutować interesujące ich zagadnienia. W Samguk yusa Iryŏn umieścił nawet wiersz Hyesima, który uważany jest obecnie za jeden ze skarbów koreańskiego buddyzmuTamże, str. 159.

Był bardzo otwartym i eklektycznym mistrzem sŏn, nie przywiązał się do nauk swojej szkoły. Potrafił czerpać również z nauk szkoły sumi i pisywał komentarze na temat idei prezentowanych przez Dongshana Liangjie i jego szkoły chan caodong. Wykorzystywał także bardziej ortodoksyjne idee takich mistrzów chan jak Qingyuan Xingsi i Nanyue Huairang.

Oprócz tego, że był mistrzem sŏn, posiadał także olbrzymią wiedzę o Tripitace i z tego powodu, gdy miał 63 lata został zaproszony w 1268 r. do stolicy Kaegyŏng do klasztoru Ŭnhae na Zgromadzenie Dharmy z okazji ukończenia prac nad drugim zestawem drukarskich drewnianych płyt z buddyjskim kanonem. Przybyło 100 najwybitniejszych mnichów tego okresu i Iryŏn został wybrany przewodniczącym zgromadzenia. Podczas tego spotkania próbował przekazać zebranym ideę ideologicznego zjednoczenia koreańskiego buddyzmu. Szczególnie zależało mu na zjednoczeniu szkół sŏn i szkół kyo (doktryny) pod jednym sztandarem buddyzmu.