W lipcu 1944 sotnia „Zalizniaka” ukryła się w lasach, przeczekując przejście frontu. W tym czasie zamordowano 5 osób, w tym dwie łączniczki AK i oficera Armii Czerwonej. „Zalizniak” z oddziałem przełom lat 1944/1945 spędził w okolicach Werchraty. W zimie i wczesną wiosną jego oddział zwiększył znacznie liczebność. Było to wynikiem rekrutacji prowadzonej w ukraińskich wsiach oraz napływem ochotników z okolic. Wiązało się to z poborem rekrutów do Armii Czerwonej, rozpoczęciem wysiedlania ludności ukraińskiej do ZSRR, terrorem NKWD. W związku z tym „Zalizniak” sformował do wiosny 1945 dwie następne sotnie („Mesnyky-2” i „Mesnyky-3”), i został mianowany dowódcą kurenia.
21 marca 1945r. kompanie 2. Samodzielnego Batalionu Operacyjnego Wojsk Wewnętrznych, wspomagane przez milicjantów z okolicznych posterunków przeprowadziły pacyfikację zamieszkałych przez Ukraińców wsi Lubliniec Nowy i Stary. W jej trakcie śmierć poniosło około 90 mieszkańców i spalono większość zabudowań. Po tym wydarzeniu „Zalizniak” wysłał do wsi sotnię z zadaniem ochrony pozostałych mieszkańców. Dnia 23 marca 1945r. 2.SBO WW ponownie zaatakował wieś lecz tym razem trafił na oddział UPA i nie zdołał wejść do wsi. W wyniku całodziennych walk śmierć poniosło dwunastu żołnierzy 2.