jednordzeniowe (z jednym atomem centralnym metalu):
Bilans ilości ligandu:
gdzie: – całkowite stężenie metalu w roztworze, – całkowite stężenie ligandu w roztworze, [M] stężenie wolnego metalu, stężenie formy kompleksu, stężenie wolnego ligandu.
Stąd łatwo otrzymamy zależność stężenia wolnego jonu centralnego (metalu) [M] w zależności o równowagowego stężenia wolnego ligandu
Dla poszczególnych form kompleksu [MLi] otrzymamy więc:
Dla wszystkich form metalu ( – kompleksy i forma nieskompleksowana) ich zawartości określone jako ułamki molowe całej ilości (czyli ) są zależne jedynie od stężenia wolnego ligandu:
Ta zależność obowiązuje tylko dla kompleksów jednordzeniowych; dla kompleksów typu w powyższym wzorze występuje również stężenie metalu.
Przy wykorzystaniu tych prostych zależności można określić obszary występowania poszczególnych form kompleksów i, gdy któraś z form wyraźnie przeważa, pomijać w rozważaniach formy pozostałe. Robi się tak m.in. dla bardzo trwałych kompleksów heksacyjanożelazianowych ( i ), dla których przyjmuje się, że nie ulegają dysocjacji na kationy żelaza i aniony cyjankowe.
Stała nietrwałości Stałe reakcji rozpadu kompleksu określane są jako stałe nietrwałości kompleksu, a ich wartości są odwrotnością odpowiednich stałych trwałości.
Kategoria:Chemia fizyczna Kategoria:Chemia koordynacyjna