w Rosji przeprowadzono pierwszy eksperyment mający na celu stworzenie uzbrojonego samolotu: na jednym z samolotów zainstalowano karabin maszynowy.
12 sierpnia 1912 (nowego stylu), rozkazem Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 397, sprawy aeronautyki i lotnictwa przekazano specjalnie utworzonemu organowi – Oddziałowi Aeronautyki Sztabu Generalnego; dzień wydania tego rozkazu uznaje się oficjalnie za datę założenia rosyjskich sił powietrznychPiotr Butowski, Lato w Kubince, „Lotnictwo Aviation International”, nr 10 (2017), s. 34–38, .
Imperatorska Wojskowa Flota Powietrzna była podzielona na oddziały lotnicze, które z kolei łączono w grupy lotnicze. Na początku I wojny światowej Rosja miała 39 jednostek lotniczych, każda licząca od czterech do sześciu samolotów. Pod względem liczby samolotów bojowych rosyjskie siły powietrzne przed wojną były największe na świecie i składały się z 263 samolotów (z czego 224 wchodziły w skład 39 dywizjonów lotniczych, reszta w rezerwie) i 14 sterowców. Większość samolotów zakupiono we Francji, Anglii i Włoszech, a także budowano na licencji w rosyjskich fabrykach. Dominowały marki francuskie, wśród których prym wiódł Nieuport.