Interpretacje Najpełniejsze omówienie powieści przedstawiła Anna Micińska. Krewna przyjaciela Witkacego obrała młodzieńczą powieść za temat swojej pracy magisterskiej, obronionej w 1960. Jej staraniem zredagowane wydanie powieści ukazało się w końcu drukiem w 1972.

Według Micińskiej, powieść daje się odczytać przez pryzmat biografii i sumę doświadczeń jej autora. Tym samym dzieło Witkacego jest powieścią „autobiograficzną, autotematyczną i (…) z kluczem”. Micińska podjęła próbę znalezienia pierwowzorów postaci w kręgu rodziny, przyjaciół i znajomych pisarza. Analizując poprawki rękopisu dokonała też kilku spostrzeżeń na temat ewolucji pierwotnego zamysłu powieści i warsztatu literackiego Witkacego.

Według podanego przez Micińską klucza, pierwowzorów postaci z 622 upadków szukać należy w następujących osobach: Bungo – alter ego autora, Akne Montecalfi – Irena Solska, Donna Querpia - Zofia Dembowska, baron Brummel – Leon Chwistek, Dolores – Emilia Anna Chwistek, siostra Leona, książę Nevermore – Bronisław Malinowski, Mag Childeryk – Tadeusz Miciński, Syx Abat Tyngier – Tadeusz Langier, Bałwanow – Karol Szuster, Fenixana, żona Bałwanowa – Felicja Ciszewska, żona Szustera, Tymbeusz – Tadeusz Szymberski, Marta i Idzio de Monfort – Eugenia i Władysław Dunin-Borkowski, Teodor Buhaj – Tadeusz Nalepiński, księżniczka