Pewnego wiosennego dnia w 889 roku powiedział do swoich uczniów: "Wkrótce odejdę do innego świata. Idę już. Nie bądźcie sentymentalni. Po prostu uprawiajcie swoje umysły i starajcie się nie zaciemniać zasadniczego znaczenia buddyzmu." Następnego dnia zmarł.
Trzej kolejni królowie nadawali mu tytuł "Kuksa" (Narodowego Nauczyciela), jednak tytułu konsekwentnie nie przyjmował.
Po śmierci otrzymał tytuł T’onghyo taesa (wielki mistrz T’onghyo).
Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.
Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju. 36/9 Yanguan Qi’an (752–843) 37/10/1 T’onghyo Pŏmil (810–889) szkoła sagul – Korea 38/11/2 Shinui 38/11/2 Nangwŏn Kaech’ŏng (834–930) 38/11/2 Nanggong Haengjŏk (832–916) 39/12/3 Sinjong (bd) 39/12/3 Chuhae (bd) 39/12/3 Imŏm (bd)
Przypisy
Bibliografia Red. Lewis R. Lancaster i C.S. Yu. Assmiliation of Buddhism in Korea. Religious Maturity and Innovation in the Silla Dynasty. Asian Humanities Press. (bmw) 1991 Chung Byung-jo. History of Korean Buddhism. Jimoondang. Seul, 2007 Chris Verebes. Empty House. Zen Masters and Temples of Korea. Eastward Books. Seul, 2002. Str. 330.
Kategoria:Koreańscy mistrzowie sŏn Kategoria:Urodzeni w 810 Kategoria:Zmarli w 889