Główne siły niemieckie nadal miały posuwać się przez Belgię, aby zaatakować na południe, w kierunku Francji, wskutek czego armie francuskie zostałyby okrążone z lewej strony i odepchnięte za rzeki Moza, Aisne, Somma, Oise, Marna i Sekwana, nie mogąc wycofać się do centralnej Francji. W ten sposób Francuzi albo zostaliby unicestwieni przez manewr z północy, albo stworzyliby warunki do niemieckiego zwycięstwa w centrum lub w Lotaryngii na wspólnej granicy. Moltke planował wysłać siły liczące około 320 000 ludzi do obrony Alzacji i Lotaryngii na południe od Metzu, 400 000 ludzi do inwazji na Francję i Luksemburg przez Ardeny oraz 700 000 kolejnych żołnierzy do inwazji na Belgię.
Plan XVII Po klęsce w wojnie z Prusami w 1871 roku Francja została zmuszona do zapłaty kontrybucji w wysokości pięciu miliardów franków i utraciła Alzację oraz Lotaryngię na rzecz nowo powstałego Cesarstwa Niemieckiego, co na stałe zepchnęło Francję do defensywy. Francuzi umocnili wspólną granicę, ale po 30 latach poczuli się na tyle pewnie, by zaplanować strategię ofensywną, w dużej mierze dzięki gen. Ferdynandowi Fochowi.