Batalion marszowy – rezerwowy batalion w armiach europejskich, w składzie pułku. Analogicznie występowała kompania marszowa w składzie batalionu i pluton marszowy w składzie kompanii.
Przeznaczenie Jednostki marszowe nie były przeznaczone do walki. Żołnierze jednostek marszowych byli jedynie wyposażeni w broń osobistą, bez broni zespołowej (karabinów maszynowych czy moździerzy). Jednostki te przemieszczały się wraz z jednostkami bojowym. Żołnierzami z jednostek marszowych uzupełniano straty jednostek bojowych poniesione w walce. Znacznie skracało to czas niezbędny do odtworzenia stanu oddziałów pierwszoliniowych.
Koncepcja jednostek marszowych przeżywała swój rozkwit przed I w.ś., dopóki jednostki piechoty były bardzo jednolite pod względem składu, uzbrojenia, wyposażenia i wyszkolenia. W trakcie I w.ś. rozpoczął się proces specjalizacji grup wewnątrz jednostek piechoty – obsługa karabinów maszynowych, moździerzy, środków łączności itd. Utrudniało to istotnie zastępowanie specjalisty przez żołnierza z jednostki marszowej. Drugim czynnikiem było spostrzeżenie, że oprócz indywidualnego wyszkolenia istotne jest zgranie zespołu, więc uzupełnienie poległych nowymi żołnierzami nie przywraca w pełni zdolności bojowych oddziałowi. W trakcie II w.ś.