Gwary dolnośląskie (Nazwa niepewna. Określenie to przytoczył po raz pierwszy Georg Samuel Bandtke w „Polnische grammatik für Deutsche” , s. 297, jako przykład nazwy niepoprawnej, w oryginale: Dennoch sind in Oberschlesien nur wenige Colonisten Böhmen, aber das gemeine Volk Polen, und was man von böhmisch-polnisch oder wendisch schwatzt, Ist keinen Grund.) – grupa gwar zaliczana do etnolektu śląskiego, którym posługiwała się rdzenna ludność Dolnego Śląska (Wasserpolen).
Zasięg występowania thumb|300px|Zanik dialektu śląskiego w XVIII i XIX wieku i zasięg w połowie XX wieku thumb|„Pieśni Ludu Polskiego w Górnym Szląsku” autorstwa Juliusza Rogera wydane we Wrocławiu w 1863 roku zawierające kilka pieśni z Dolnego Śląska z okolic Międzyborza oraz Oławy. Gwary dolnośląskie były mową autochtonicznych mieszkańców Dolnego Śląska od wczesnego średniowiecza. Pierwotną granicą zachodnią występowania dialektu śląskiego była linia rzeki Bóbr, gdzie graniczył on z dialektami Serbów Łużyckich, na północy region obecnej Zielonej Góry, na południu Sudety, gdzie graniczył z dialektami czeskimi.