Nelsona „The ABC of Stock Speculation” opublikowanej w 1903, w której wkład Dowa porównuje się do wkładu Freuda w psychiatrię.
Teoria została usystematyzowana w 1923 przez Williama Petera Hamiltona (następca Dowa w „The Wall Street Journal”) w pracy „The Stock Market”. W 1932 dzięki książce Roberta Rhei „Dow Theory” nastąpiło do jej rozwinięcia.
Sam Dow swoją koncepcję oparł na średnich rynku kolejowego i przemysłowego.
Założenia teorii Średnie giełdowe dyskontują wszystko Wszystkie informacje wpływające na popyt i podaż znajdują swe odbicie w średnich giełdowych, więc efektywne inwestowanie może opierać się wyłącznie na analizie cen. Do dziś jest to jedno z podstawowych założeń analizy technicznej. Trzy kategorie trendu rynkowego Na wstępie Dow wyróżnił dwa rodzaje trendów, trend wzrostowy oraz trend spadkowy. Za trend wzrostowy Dow uważał sytuację, w której kolejne szczyty i dołki kształtują się na coraz wyższym poziomie i odwrotnie dla trendu spadkowego. Definicja trendu ustalona przed Dowa jest do dziś podstawowym założeniem przy analizie trendu. Następnie trend podzielił na trzy kategorie: główny, wtórny i krótkookresowy.