Tego samego dnia wykonawca podjął decyzję, że tarcze drążące tunele pod Wisłą nazwane Wisła I i Wisła II rozpoczną swą pracę ze stacji Dworzec Wileński.

Według przeprowadzonych później badań stwierdzono, że na teren budowy dostało się 6500 m³ gruntu. Pustka pod zachodnią jezdnią Wisłostrady rozciągała się na długości około 60–70 m, natomiast pod jezdnią wschodnią na około 42–50 m. Przestrzeń ta była wypełniona wodą do poziomu około 2 m od spodu płyty tunelu. Wymycie gruntu naruszyło statykę konstrukcji obiektu – jezdnie zostały pozbawione naturalnego podłoża i zawisły jedynie na ścianach szczelinowych. Pomiary wykazały osiadanie poszczególnych sekcji tunelu w granicach od 0,5 do 42,5 mm.

Pod koniec sierpnia 2012 różne instytucje wystawiły rekomendację dla działań wykonawcy polegających na zabezpieczeniu tunelu Wisłostrady oraz uzupełnieniu ubytków mieszanką wiążącą, natomiast we wrześniu były gotowe raporty na temat zdarzenia. W ekspertyzach tych różne podmioty wskazały następujące przyczyny wypadku: Instytut Techniki Budowlanej:

Instytut Badawczy Dróg i Mostów:

Politechnika Warszawska: