W niepodległej Polsce w latach 1920–1923 wykładał na Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie. W latach 1925–1938 wykładał na Oddziale Farmaceutycznym Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego chemię fizyczną i nieorganiczną. Prowadził badania głównie w dziedzinie katalizy, koloidów i związków wielkocząsteczkowych. W latach 30. był doradcą naukowym Tomaszowskiej Fabryki Sztucznego Jedwabiu. Część swoich badań nad adsorpcją powiązał z pracą nad barwnikami, właściwościami celulozy i jej przetwarzaniem przy produkcji tworzyw sztucznych.
Podczas II wojny światowej został przesiedlony do getta warszawskiego, gdzie nadal prowadził działalność naukowo-dydaktyczną. Pracował w Instytucie Badań Środków Żywności, a także wykładał chemię i fizykę na tajnych kursach medycznych Juliusza Zweibauma; wchodził w skład Rady Wydziału tychże kursów. W jednej z aptek zorganizował pracownię chemiczną, by oprócz przygotowywania medykamentów prowadzić działalność badawczą. W lipcu 1942 w Warszawie został ujęty w ulicznej łapance podczas przejścia przez ulicę Leszno i wysłany na Umschlagplatz.