Jako porucznik Wojska Polskiego brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodzony przez niego batalion wsławił się m.in. wzięciem do niewoli bolszewickiego pułku kawalerii pod Berezyną. W czasie odwrotu zachorował na czerwonkę. Mimo nalegań kolegów i lekarza nie opuścił batalionu. Nie mogąc utrzymać się na nogach dowodził batalionem z wozu i zmarł 13 lipca 1920 r. w wieku 41 lat. Pochowany we wsi Zagórze nad Niemnem.

21 lipca 1920 został ogłoszony w Dzienniku Personalnym M.S.Wojsk. dekret Naczelnego Wodza z dnia 15 lipca 1920, o zatwierdzeniu z dniem 1 kwietnia 1920 Józefa Wróblewskiego w stopniu majora, „w piechocie, w grupie byłej armii niemieckiej”. Rodziny nie założył.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari – pośmiertnie 13 maja 1921Dekret Wodza Naczelnego L. 2976 z 13 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 825 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie 9 listopada 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Biogram Józefa Wróblewskiego na stronie Powiatu Wolsztyńskiego