Do końca wojny wyprodukowano według różnych źródeł od 746 000 do 1,1 miliona pistoletów maszynowych MP 40. Pomimo pewnych niedoskonałości MP 40 był jedną z najlepszych broni II wojny światowej. Jego konstrukcja stała się podstawą do opracowania brytyjskiego Stena, szwedzkiego Carl Gustaf m/45 i jugosłowiańskiego Zastava M56.
Po II wojnie światowej pistolet maszynowy MP 40 był nadal powszechnie używany w wielu armiach świata (szczególnie w konfliktach lokalnych) do końca lat 60. Przykładowo do 1956 r. MP 40 był przepisowym pistoletem maszynowym izraelskich spadochroniarzy.
Odmiany rozwojowe Leszek Erenfeicht i Piotr G. Krajewski w swej monografii MP 40, wzorując się na oznaczeniu niemieckich pojazdów pancernych wyróżnili odmiany (niem. Ausführung, w skrócie Ausf.) tego peemu. Oznaczono je literami A, B, C, D, E, F. Broń była stopniowo dostosowywana do szybszej i tańszej fabrykacji i upraszczana. Części pomiędzy poszczególnymi odmianami były wzajemnie wymienne, tak więc możliwa jest ogromna ilość kombinacjiLeszek Erenfeicht, Piotr G. Krajewski, Niemiecki Pistolet maszynowy MP 40, Warszawa 1992, s. 51–53.. Wersja z gniazdem mieszczącym dwa magazynki nosi oznaczenie MP 40/1. Podawane w literaturze 40.2, 40/II, 40/2 są nieprawidłoweibidem, s. 17..