Nazwa „marmur” jest zwyczajowa i powstała ze względu na fakt, iż skała ta uzyskuje bardzo dobry poler, co upodabnia ją pod względem wyglądu do marmuru (wapienia krystalicznego).
Właściwości Ciężar objętościowy: 2,66–2,68 G/cm³ Wytrzymałość na ściskanie: 736–1027 kG/cm² Ścieralność na tarczy Boehmego: 0,47–0,52 cm Nasiąkliwość: 0,18-0,32% Mrozoodporność: całkowita Przełam: równy Daje się polerować, jednak z czasem matowieje i przybiera jasnoszarą barwę.
W tradycji ludowej przypisywano dębnickiemu marmurowi szczególne właściwości związane ze zmianą jego barwy. Zgodnie z przekazami kamień ten pod wpływem światła słonecznego miał stopniowo przechodzić z barwy czarnej w odcienie granatu, a następnie ciemnej szarości, niekiedy z rdzawym zabarwieniem.
Zjawisko to znajduje jednak wyjaśnienie w budowie chemicznej skały. Czarną barwę marmuru dębnickiego powoduje obecność substancji bitumicznych. Pod wpływem światła słonecznego oraz dostępu powietrza związki te ulegają częściowemu rozkładowi, co prowadzi do obserwowanej zmiany barwy materiału. Z tego względu marmur ten wykazuje ograniczoną trwałość estetyczną w warunkach ekspozycji na czynniki atmosferyczne.