Podczas kadencji zyskał rozgłos i uznanie jako znawca spraw gospodarczych i prawniczych. W 1914 roku był członkiem Naczelnego Komitetu NarodowegoAdolf Nowaczyński: Dokumenty historyczne z wojny europejskiej. Z. 1. Warszawa, 1922, s. 28.. Był członkiem Komisji Sejmowo-Konstytucyjnej Tymczasowej Rady StanuWłodzimierz Suleja: Tymczasowa Rada Stanu. Warszawa, 1998, s. 219..
W grudniu 1918 został powołany w skład Polskiej Komisji Likwidacyjnej, gdzie kierował wydziałem górniczym. Zabiegał u socjalistów francuskich i brytyjskich o poparcie starań Polski w sprawie Śląska. Uczestniczył w delegacji polskiej na rokowania handlem z Niemcami (od 1924 do 1928) i na Konferencję Genewską (1927). Był aktywnym działaczem Polskiej Partii Socjalistycznej, sprawując w jej kierownictwie funkcję członka Centralnego Komitetu Wykonawczego (od 1919 do 1926) oraz członka, wiceprzewodniczącego i przewodniczącego Rady Naczelnej (od 1919 do 1930). Uchodził za znawcę praktyki parlamentarnej i spraw finansowo-gospodarczych. Publikował artykuły na łamach polskiej i zagranicznej prasy socjalistycznej, m.in. Naprzodu, „Prawa Ludu”, Robotnika, „Arbeiterzeitung”, „Jüdische Volkstime”.
Zmarł 26 lutego 1931 na atak serca.