thumb|200px|Pomnik T. Wiśniowskiego i Józefa Kapuścińskiego na Górze Stracenia we Lwowie Teofil Wiśniowski (ur. 28 grudnia 1805 lub 1806, zm. 31 lipca 1847 w Kleparowie) – uczestnik powstania listopadowego i organizator związków węglarskich w Galicji.
Życiorys Pochodził z JazłowcaJan Sas Zubrzycki: Różaniec wspomnień rodzinnych. Lwów, 1930, s. 65..
Od 1838 członek Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, sekretarz jego Centralizacji i redaktor naczelny Demokraty Polskiego. Od 1844 ponownie w konspiracji powstańczej w Galicji, prezes trybunału powstańczego w Galicji, w 1846 dowódca oddziału powstańczego. Odniósł zwycięstwo w potyczce ze szwadronem huzarów austriackich w Narajowie (cyrkuł brzeżański) 21 lutego 1846 r.Tadeusz Łepkowski, Słownik historii Polski, Warszawa 1973, s. 534.. Po bitwie rozpuścił swój oddział.
Teofil Wiśniowski ukrywał się w okręgu złoczowskim aż do 3 marca 1846 roku. Tego dnia został jednak wykryty przez rusińskich chłopów w Manajowie i wydany w ręce Austriaków. Od marca do sierpnia 1846 r. trwało śledztwo policyjne, a następnie do 10 września 1846 proces, który zakończył się wyrokiem śmierci dla Wiśniowskiego.