Od tej też chwili jego losy są już wspólne z Kodeksem Bazylejskim i kodeksem 1.
Erazm w roku 1516 pożyczył go dla pierwszego wydania swego Novum Instrumentum omneW. W. Combs, Erasmus and the textus receptus, DBSJ 1 (Spring 1996), s. 45.. W rezultacie jego warianty tekstowe zadecydowały o kształcie Textus receptus. Erazm wykorzystał go w znaczącym stopniu, uznał, że jego tekst jest lepszy niż pozostałych dwóch rękopisów z tekstem Ewangelii. Jednak w oparciu o Wulgatę, przy użyciu czerwonej kredy, własnoręcznie poprawiał tekst rękopisu w miejscach, które jego zdaniem wymagały poprawienia.
Z rękopisu nie korzystał Stefanus w swoim Editio regia (1550), ale wykorzystał tekst erazmiański i tym samym tekst kodeksu 2 legł u podstawy tekstu Stefanusa.
Martin Crusius korzystał z rękopisu w 1577 roku. Rękopis był badany przez Bengela, Wettsteina, Deana Burgona, Hoskiera i Gregory’ego. Według Metzgera jest jednym z najgorszych rękopisów użytych przez Erazma. Wettstein dał mu numer 2 na swej liście, numer ten został podtrzymany przez Gregory’ego w 1908 roku i pod tym numerem figuruje na liście rękopisów Nowego Testamentu po dziś dzień.