W lutym, po zabiciu przez miejscowych bolszewików dwóch mnichów z Monasteru Białogórskiego, w tym archimandryty Warłaama, publicznie wyklął wszystkich, którzy działali przeciw Cerkwi.
W kwietniu 1918 patriarcha Tichon podniósł Andronika do rangi metropolity permskiego. 16 dnia tego samego miesiąca Czeka permska dokonała rewizji w jego mieszkaniu. Mimo tego metropolita nie zaprzestał prowadzenia działalności duszpasterskiej, a 26 kwietnia, idąc na czele procesji ku czci św. Stefana Permskiego, po raz drugi publicznie wykluczył z Cerkwi zwolenników partii bolszewickiej, którzy atakowali religię.
Śmierć Spodziewając się aresztowania, Andronik nakazał biskupowi pomocniczemu Teofanowi (Ilmienskiemu) w razie swojego zniknięcia przejąć nadzór nad eparchią. 4 czerwca został zatrzymany. Duchowieństwo permskie zawiesiło odprawianie nabożeństw, domagając się uwolnienia hierarchy. Również wierni gromadzili się na ulicach, żądając uwolnienia biskupa. Miejscowi bolszewicy organizowali w odpowiedzi spotkania, w czasie których oskarżali zatrzymanego o głoszenie skrajnie reakcyjnych poglądów, jak również twierdzili, że nakazywał on wiernym strzelanie do socjalistów.