Polska Podstawę prawną do zajmowania się infrastrukturą krytyczną tworzy w Polsce Ustawa o zarządzaniu kryzysowym, zawierająca definicję, w myśl której przez infrastrukturę krytyczną „należy rozumieć systemy oraz wchodzące w ich skład powiązane ze sobą funkcjonalnie obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi kluczowe dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służące zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej, a także instytucji i przedsiębiorców”Ustawa z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym ()..

Infrastruktura krytyczna obejmuje systemy:

1) zaopatrzenia w energię, surowce energetyczne i paliwa,

2) łączności,

3) sieci teleinformatycznych,

4) finansowe,

5) zaopatrzenia w żywność,

6) zaopatrzenia w wodę,

7) ochrony zdrowia,

8) transportowe,

9) ratownicze,

10) zapewniające ciągłość działania administracji publicznej,

11) produkcji, składowania, przechowywania i stosowania substancji chemicznych i promieniotwórczych, w tym rurociągi substancji niebezpiecznych.