Historia Paleograficznie datowany jest na wiek XII. Historia kodeksu jest nieznana, aż do chwili gdy Radulph albo Roland de Rivo podarował rękopis dla klasztoru Marii Dziewicy we wsi Corsendonck, w pobliżu Turnhout. Później rękopis stał się własnością dominikanów w Bazylei. Erazm w roku 1519 pożyczył go dla drugiego wydania swego Novum Testamentum omne (wydanie 2-gie różniło się w około 400 miejscach)W. W. Combs, Erasmus and the textus receptus, DBSJ 1 (Spring 1996), 45.. W rezultacie jego warianty tekstowe w niewielkim stopniu wpłynęły na ostateczny kształt Textus receptus.
Tekst rękopisu był kilkakrotnie kolacjonowany, najpierw przez J. Walker dla R. Bentleya, następnie przez Wettsteina i Altera.
Rękopis ponadto badali Treschow i Wordsworth. Andreas Birch, pomimo iż zbadał znaczną część rękopisów cesarskiej biblioteki w Wiedniu, tego akurat rękopisu nie badał. Franz Karl Alter (1749-1804) – znany wydawca Iliady i Odysei – wykorzystał go w swoim wydaniu greckiego tekstu Nowego TestamentuF. C. Alter, Novum Testamentum Graecum, ad Codicem Vindobonensem Graece expressum: Varietam Lectionis addidit Franciscus Carolus Alter, 2 vols. 8vo, Vienna, 1786-1787..