We wczesnym okresie dorosłości była salową w Szpitalu Wolskim. W Libii, dokąd wyjechała z pierwszym mężem w 1978, pracowała jako sekretarka i maszynistka. Wróciła do Polski w 1981 i pracowała jako korektorka w Krajowej Agencji Wydawniczej. Następnie wyjechała do Londynu, gdzie zarabiała, sprzątając mieszkania i pracując u jubilera. Po powrocie do kraju była dyrektorką składu celnego i specjalistką do spraw szkoleń w Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej. Przez osiem lat współpracowała z pismami „Poradnik Domowy” i „Jestem”, w których odpisywała na listy przesyłane przez czytelników do redakcji. Przez rok była konsultantką w biurze matrymonialnym. Pod koniec lat 90. publikowała w czasopismach: „Gracja”, „Marie Claire” i „Pani”. thumb|Grochola (pierwsza z lewej) na zebraniu redakcyjnym czasopisma „Karta” (1990) Jako pisarka zadebiutowała powieścią Przegryźć dżdżownicę (1997). W 2000 napisała spektakl radiowy Kot mi schudł i utwór dramatyczny Pozwól mi odejść. Popularność przyniosła jej powieść Nigdy w życiu! (2001), która doczekała się czterech kontynuacji: Serce na temblaku (2002), Ja wam pokażę! (2004), A nie mówiłam! (2006), Właśnie że tak! Nigdy w życiu!
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Katarzyna Grochola · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.