Okres lat 70. w Nikaragui charakteryzowało spotęgowanie nastrojów opozycyjnych przeciwko polityce Anastasio Somozy Debayle. W 1974 po raz trzeci dyktator objął urząd prezydenta, na co lewicowy ruch tzw. sandinistów przystąpił do zmasowanej walki partyzanckiej. Reagując na to, prezydent ogłosił w grudniu 1974 stan wyjątkowy. Obowiązywał on do września 1977 roku. Prześladowanie opozycjonistów pochłonęło wiele ofiar, przede wszystkim wśród ludności wiejskiej. Po zamordowaniu przez członków Gwardii Narodowej Pedro Joaquina Chamorro Cardenala, popularnego polityka i przeciwnika Somozów, zwolennicy FSLN zaatakowali Pałac Narodowy w Managui. Oddziały rządowe w krótkim czasie stłumiły rozruchy. Nie powstrzymało to jednak wybuchu powstania narodowego. Stany Zjednoczone wstrzymały pomoc militarno-gospodarczą dla Anastasio Somozy Debayle. W maju 1979 sandiniści ogłosili na terenie całego kraju strajk generalny i zwyciężyli w wojnie domowej, podczas której zginęło ok. 50 tys. ludzi (wliczając także masowe mordy dokonane przez członków Gwardii)Bernd Jordan, Aleksander Lenz: Księga 100 polityków stulecia, tłum. A. Sąpoliński, wyd. Interart, Warszawa 1997, s.