Od połowy lipca do końca października 1940 roku Spitfire’y Mk I walczyły nad niebem Anglii z Messerschmittami Bf 109 i Bf 110 o panowanie na niebie Anglii. Pomagali im też piloci Hurricane’ów Mk I, których było w RAF o 3/4 więcej niż Spitfire’ów (chodzi o późne lato 1940 roku). Głównym zadaniem Spitfire’ów było ściąganie na siebie eskorty myśliwskiej (gdyż były szybsze od Hurricane’ów), tak aby Hurricane’y mogły bez przeszkód atakować bombowce Do 17, He 111, Ju 87 i Ju 88.
Mk II – Typ 329 thumb|Samoloty Spitfire Mk XII należące do 41 Dywizjonu RAF w locie w połowie 1943 r. W 1940 pojawiła się wersja Mk II napędzana dwunastocylindrowym widlastym silnikiem tłokowym Merlin XII. Silnik wyposażono w mechaniczną sprężarkę (kompresor) z regulacją ciśnienia doładowania o mocy 1175 KM. Spitfire'a Mk II wyposażono w trójłopatowe śmigło o zmiennym skoku typu de Havilland lub Rotol. Dzięki temu prędkość maksymalna maszyny wzrosła o 28 km/h, wzrosła również prędkość wznoszenia. Zależnie od konstrukcji płata i zamontowanego w nim uzbrojenia wytwarzano dwie odmiany: A i B.