wiskacza peruwiańska (Lagidium peruanum) – przeciętna długość ciała to 375 mm, długość ogona to 267 mm, natomiast masa wynosi około 1,3 kg. Gryzoń ten jest wielkości królika. Posiada bardzo silne łapy oraz długie uszy i ogon. Jego futro jest gęste i miękkie, w kolorze od szarości do pomarańczy (na grzbiecie). Koniuszek ogona koloru ciemnego. Posiada po cztery palce na przednich i tylnych łapach.
Z rodzaju wiskaczan (Lagostomus): Lagostomus maximus – bardzo duży gryzoń o przeciętnej długości ciała 500 mm, długości ogona 175 mm i masą około 9 kg. Osobniki męskie są o 15% dłuższe i o 30% cięższe od samic oraz posiadają charakterystyczne czarne, sztywne wąsy. Gryzoń ten charakteryzuje się szerokimi czarno-białymi pasami na głowie. Ciało pokryte białym futrem z końcówkami włosia w kolorze od szarości do brązu (kolor ten zależy od koloru gleby na jakiej zamieszkuje ów gryzoń).
Historia Pierwsza wzmianka w literaturze na temat szynszyli pojawiła się w 1599 roku w książce pod tytułem „Historia Natura y Moral de las Indias” napisanej przez jezuitę José de Acostę.