Okres II wojny światowej spędził w rodzinnym majątku Zmiennica. Po wojnie kontynuował pracę naukową, początkowo w Krakowie. W 1947 wyjechał do Harvard College Observatory na roczny staż pod kierunkiem Henry'ego Norrisa Russella. Wracając z tego wyjazdu przemycił fotomnożnik 1P21. Wspólnie z Adamem Strzałkowskim wykorzystał ten fotomnożnik do budowy pierwszego w Polsce fotometru fotoelektrycznego. W 1952 roku przeniósł się na Uniwersytet Warszawski.

Działalność Po przeniesieniu się do Warszawy, podjął działania organizacyjne, przy tym skupiając wokół siebie grupę młodych adeptów astronomii. W 1955 roku zainicjował powstanie Zakładu Astronomii PAN, w 1953 roku założył kwartalnik „Postępy Astronomii” i przez wiele lat go redagował. W swojej pracy dydaktycznej w Obserwatorium Astronomicznym Uniwersytetu Warszawskiego kładł nacisk na konieczność prowadzenia badań naukowych na światowym poziomie i na współpracę międzynarodową. Jego uczniami byli Bohdan Paczyński i cała grupa dziś wybitnych, znanych w świecie astronomów polskich. Pełnił szereg funkcji, m.in. był dziekanem Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Warszawskiego (1954–1959), zastępcą sekretarza Wydziału III PAN (1958–1971), współzałożycielem i kierownikiem Zakładu Astronomii PAN (1965–1973).