Jako członek Trybunału Stanu uczestniczył w sprawie Czechowicza. W latach 1930–1931 był prezesem Naczelnej Rady Adwokackiej. Przewodniczył także Zarządowi Głównemu Związku Adwokatów Polskich.
Od 1941 do 1945 był prezesem Tajnej Naczelnej Rady Adwokackiej, funkcjonującego w podziemiu organu samorządu zawodowego adwokatówW. Bayer, Konspiracyjna organizacja i działalność adwokatury polskiej w okresie okupacji hitlerowskiej : fragmenty, „Palestra”, 27, 1983, 8 (308), s. 19–24.. W czasie okupacji za sprzeciwianie się usuwaniu z pracy adwokatów–Żydów, został usunięty z adwokatury. Pod koniec II wojny światowej był kandydatem narodowców na następcę Prezydenta RP Władysława Raczkiewicza, ale odmówił opuszczenia kraju.
Tuż po wojnie, przez krótki czas, kontynuował praktykę adwokacką. Zmarł w Sopocie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 221-5-5,6).
Przypisy
Bibliografia Zdzisław Krzemiński, Sławni warszawscy adwokaci, Kraków 1999. Zdzisław Krzemiński, Historia warszawskiej adwokatury, Warszawa 2005.