Od kiwietnia 1945 był instruktorem propagandy w 17 pułku piechoty 5 Dywizji Piechoty. Brał udział w walkach 17 pułku piechoty na szlaku bojowym od Nysy Łużyckiej do Budziszyna. Od lipca 1945 był instruktorem propagandy Wydziału Polityczno-Wychowawczego 5 Dywizji Piechoty. Od marca 1947 był zastępcą dowódcy 28 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Śremie. W lutym 1949 został wyznaczony na zastępcę szefa wydziału polityczno-wychowawczego 4 Dywizji Piechoty, a w listopadzie 1949 został zastępcą dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych 16 Dywizji Pancernej w Elblągu.
Od października 1950 do kwietnia 1955 studiował w Akademii Wojskowo-Politycznej im. Lenina w Moskwie, którą ukończył z oceną dobrą i dyplomem magistra historii. Od maja 1955 był zastępcą komendanta - szefem wydziału politycznego Oficerskiej Szkoły Politycznej im. L. Waryńskiego w Łodzi, a od października 1956, po reorganizacji szkoły został szefem wydziału politycznego Ośrodka Szkolenia Oficerów Politycznych. Od grudnia 1956 był czasowo komendantem tego ośrodka, a od czerwca 1957 także czasowo komendantem Wojskowego Ośrodka Szkolenia Ogólnego w Łodzi.