thumb|Grób Aleksandra Lewina na cmentarzu żydowskim w Warszawie Aleksander Lewin (ur. w Pińsku, zm. 24 sierpnia 2002 w Warszawie) – polski pedagog, teoretyk i metodyk wychowania żydowskiego pochodzenia.
Życiorys Urodził się w rodzinie żydowskiej. W latach 1937–1939 i 1946–1979 pracował w Domu Sierot przy ulicy Krochmalnej 92 w Warszawie, w którym zetknął się z Januszem Korczakiem. Swoje relacje z tamtego okresu zawarł w wydanej w 1997 książce Takim go zapamiętałem. Podczas i po zakończeniu II wojny światowej organizował placówki opiekuńcze dla dzieci-ofiar wojny, m.in. dom dla dzieci polskich w Monetnej na Uralu i Centralny Ośrodek Szkoleniowo-Wychowawczy im. Janusza Korczaka w Bartoszycach. Doświadczenia z tamtych lat zawarł w publikacji Dom na Uralu. Losy dzieci polskich w Monetnej.
W latach 1946–1948 należał do ZMP, od 1948 roku należał do PZPR. W 1948 ukończył studia pedagogiczne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1974 uzyskał tytuł profesora. Był wieloletnim pracownikiem naukowym Wyższej Szkoły Pedagogicznej Związku Nauczycielstwa Polskiego w Warszawie. Był autorem pierwszej w Polsce metodyki wychowania pojętej jako subdyscyplina pedagogiczna oraz metodologii powstawania mikrosystemów wychowawczych.