Rewolta Gainasa – bunt żołnierzy bizantyjskich gockiego pochodzenia w latach 399–400.

W roku 399 we Frygii w Azji Mniejszej zbuntowali się żołnierze goccy, do których przyłączyli się też niewolnicy gockiego pochodzenia. Bezpośrednią przyczyną buntu było rzekome nieotrzymanie przez gockiego przywódcę, Tribigilda, podczas pobytu w Konstantynopolu żadnego daru od wszechwładnego eunucha cesarskiego Eutropiusza. Obawiając się, że buntownicy mogą spróbować przeprawić się do Europy, przez cieśniny, wyprawiono do ich obrony dwie armie. Jedną dowodził rodowity Got Gainas, a drugą Leon. Ludzie Tribigilda zawrócili na południe, rabując południowe krańce Azji Mniejszej.

Podążający za nimi Gainas i Leon nie ośmielali się wydawać im bitwy, ponieważ ich żołnierze, przeważnie Germanie, masowo przechodzili na stronę zbuntowanych. W efekcie mieszkańcy miast Pamfilii i Pizydii chwycili za broń, zadając buntownikom klęskę i spychając ich resztki ku wybrzeżu. Do ostatecznego rozprawienia się z nimi Gainas, wyprawił Leona, który jednak poniósł klęskę. Zwycięscy Goci zawrócili na północ, a Gainas wdał się z nimi w układy i powiadomił Konstantynopol, że jedynym sposobem pokojowego załatwienia sprawy jest usunięcie Eutropiusza, co się też i stało.