Dekoracyjne elementy śpiewu Sean-nōs to: bogata ornamentacja przy szczytowym zasięgu tonalnym głosu charakterystyczna dla Ulsteru nazalizacja południowa forma nazalizacji – śpiewanie głoski „m”, „n” lub zbitki „ng” na końcu frazy krótkie pauzy po glissandach zwłaszcza przy śpiewie kobiecym wydłużone frazy osiągane przez specjalną kontrolę oddechu tendencja do brania oddechu podczas łączenia słów, a nie na końcu wiersza kończenie pieśni poprzez melorecytację wariacje melodyczne z wersu na wers i modulacja dynamiki
Wszystkie te sposoby służą osiągnięciu celu jakim są: danie poczucia ciągłości melodii poprzez wypełnienie luk między słowami brzmieniem nosowego burdonu (basowy długotrwały dźwięk odgrywający rolę prymitywnego akompaniamentu) zwrócenie uwagi na ważne dla wymowy utworu słowa poprzez znaczące pauzy ekspresyjne przejścia z poziomu muzyki do „szarej rzeczywistości” poprzez zmianę śpiewu na recytację przy końcu linii melodycznej