Taka interakcja nie zakłóca wykonania, a nawet powoduje muzyczną odpowiedź pieśniarza. Większość pieśni może być śpiewana zarówno przez mężczyzn jak i przez kobiety, zdarzają się jednak teksty opisujące rzeczywistość z punktu widzenia konkretnej płci.
Typowe treści Poezja miłosna, lamenty, opis wydarzeń historycznych (rebelii, czasów głodu), dziecięce kołysanki, hymny religijne, piosenki komiczne lub kombinacje wszystkich wymienionych.
Przekaz tych pieśni przez całe stulecia był wyłącznie ustny. Pierwsze zostały spisane w XVI wieku na potrzeby śpiewnika królowej Elżbiety I, który zawarł ich angielskie opracowania. Większość pieśni spisano w wieku XVIII. Współcześnie wyróżnia się dwie szkoły Sean-nōs – jedna twierdzi, że powinny powstawać nowe utwory, które odzwierciedlają przemiany cywilizacyjne i społeczne. Druga szkoła obstaje natomiast przy utworach tradycyjnych, stanowiących istotę Sean-nōs.
Współcześnie nowoczesne sceny i technika estradowa wyrywają pieśni Sean-nōs z ich kontekstu społecznego i kulturowego dlatego dziś rzadko możemy je usłyszeć. Zdarzają się jednak wyjątki. Piosenkarką z kręgu muzyki popularnej, która wykorzystuje elementy śpiewu Sean-nōs jest Sinéad O’Connor.