Zygmunt Wójcik (ur. 6 czerwca 1935 w Kępie Lubawskiej, zm. 22 kwietnia 1995 w Bratysławie) – polski poeta i prozaik.
Ukończył studia na Wydziale Historii Uniwersytetu Warszawskiego w 1960. Od 1956 należał do PZPR. Debiutował jako poeta w 1958 roku na łamach prasy. W latach 1958–1969 był redaktorem tygodnika „Zarzewie”. W latach 1969–1974 był zastępcą redaktora naczelnego „Tygodnika Kulturalnego”, zaś w latach 1974–1988 zastępcą redaktora naczelnego kwartalnika "Regiony". W 1971 otrzymał Nagrodę im. Stanisława Piętaka za Mowy weselne. W czasach PRL był odznaczony również m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”.
Został pochowany na cmentarzu w Popowie Kościelnym.
Twórczość Wiersze (1962 r.) Podpłomyk-Poezje (1967 r.) Kochany (1968 r.) Mowy weselne (1969 r.) Zabijanie koni (1973 r.) Pojedynek (1977 r.) Zła miłość (1978 r.) Suita chłopska (1979 r.) Twarzą do życia (1981 r.) Przesiewanie czasu (1983 r.) Dzień mojej matki-Poezje (1985 r.) Odejść z Sodomy (1987 r.) Wejście w rzekę-Poezje (1988 r.) Ameryka czeka na ciebie (1991 r.) Wino-Poezje (1991 r.) Zimowy wściekły pies (wydanie pośmiertne w 1995 r.)
Przypisy