Sigebert III, również: Sigisbert, Święty Zygisbert (ur. 630, zm. 1 lutego 656 prawd. w Metzu) – król Austrazji w latach ok. 633/34–656, syn Dagoberta I i Ragnetrudy, święty Kościoła katolickiego.
W chwili śmierci Dagoberta, Austrazja przypadła Sigebertowi. Arystokracja Austrazji posiadała pewną autonomię, zatem obejmując tron po ojcu, Sigebert musiał obiecać, że spełni jej żądania. Pod opieką Pepina młody król wzrastał do dorosłości w bardzo pobożnej atmosferze. Jego wychowawcami było kilku późniejszych świętych.
Na próżno próbował włączyć Turyngię do swego królestwa, został pokonany przez księcia Radulfa w 640. Choć miał tylko dziesięć lat, już dowodził wojskiem. Kronika Fredegara mówi, że król płakał, gdy spadł z konia. Z tego możemy przypuszczać, że część odpowiedzialności za upadek dynastii Merowingów ponosi młody wiek królów w chwili wstąpienia na tron i, co za tym idzie, konieczność regencji lub rządów majordoma. Zarówno Sigebert, jak i jego młodszy brat Chlodwig II, który rządził w Neustrii, byli małymi dziećmi, które nie mogły walczyć na polu bitwy i których regenci mieli własne ambitne plany.