W wigilię Bożego Narodzenia 1944, w drodze na kolejną akcję bojową, wpadł w zasadzkę na Rynku Wieluńskim w Częstochowie. Osadzono go w więzieniu na Zawodziu. Po wkroczeniu Armii Czerwonej 16 stycznia 1945 został uwolniony i wrócił do domu. W kwietniu 1949 wraz z najbliższymi kolegami założył konspiracyjną organizację pod nazwą Korpus Wojska Polskiego, do której wstępowali młodzi entuzjaści niepodległościowi. W lutym 1950 roku nastąpiły liczne aresztowania członków tej organizacji. Wśród zatrzymanych znalazł się również Jan Kardas. W ubeckich więzieniach przeszedł gehennę przesłuchań: bito go i torturowano. W listopadzie 1951 sąd wojskowy skazał go na pięć lat ciężkiego więzienia i skierował do kamieniołomów w Strzelcach Opolskich. Schorowany i wycieńczony fizycznie, został zwolniony do domu po ponad trzech latach.
Działał społecznie w Lidze Obrony Kraju i Związku Inwalidów Wojennych. Założył Ogólnopolski Związek Byłych Żołnierzy Korpusu Wojska Polskiego i aż do śmierci pełnił w nim funkcję prezesa. Również jako prezes przez ponad siedem lat kierował Zarządem Wojewódzkim, a następnie Zarządem Okręgowym Związku Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych w Częstochowie.