Na stopień podporucznika mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 r. i 1. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Później, jako oficer rezerwy, został powołany do służby czynnej, a z dniem 1 kwietnia 1938 r. przemianowany na oficera służby stałej w stopniu porucznika i 1. lokatą w korpusie oficerów audytorów.
Uczestnik kampanii wrześniowej (bitwy pod Kutnem i Kockiem); oficer Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich (bitwa o Tobruk) i 3 Dywizji Strzelców Karpackich (kampania włoska). W bitwie pod Tobrukiem wyróżnił się szczególnym męstwem, za co otrzymał Krzyż Walecznych i awans do stopnia kapitana. 18 maja 1944 r. przyczynił się do zdobycia niemieckiej twierdzy pod Monte Cassino. W następstwie sukcesu, 9 czerwca 1944 r. został zastępcą dowódcy, a 5 lipca dowódcą 4 Batalionu Strzelców Karpackich (bitwa o Ankonę, bitwa pod Ronticelli).
Zginął podczas ataku na Ankonę w rejonie Ronticelli Falconare.