W czasie okupacji niemieckiej mieszkająca tutaj ukraińska rodzina Omelaniuków ukrywała Żyda Rubina Grossera. W 1982 roku Instytut Jad Waszem uhonorował za to Stepana (pośmiertnie) i Mariję Omelaniuków tytułami Sprawiedliwych wśród Narodów Świata.
W marcu 1943 roku Maciejów zaatakowała UPA. Wysłany w pościg za jej oddziałami 103 batalion Schutzmannschaft zdezerterował i przyłączył się do napastników. Inicjatorem dezercji był Iwan Kłymczak „Łysy”Grzegorz Motyka, Od rzezi wołyńskiej do akcji „Wisła”, Kraków 2011, , ss. 101-102, dowodzący później eksterminacją Ostrówek i Woli OstrowieckiejWładysław Filar, Wołyń 1939-1944, Toruń 2003, s. 99-100. Według G. Motyki odtworzony batalion ponownie zdezerterował do UPA latem tego roku. W sierpniu 1943 podczas rzezi wołyńskiej Maciejów stał się miejscem schronienia polskich uchodźców. Niemcy sukcesywnie wywozili ich do Chełma, na roboty przymusowe w III Rzeszy bądź do obozów przejściowych. W miasteczku przystąpili do werbowania Polaków do policji. W grudniu 1943 przerzucono z Żytomierszczyzny do Maciejowa 107 batalion Schutzmannschaft złożony z Polaków, który miesiąc później zdezerterował do 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii KrajowejWładysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo..., s.1077.