Z dniem 1 kwietnia 1930 roku został przydzielony na pięciomiesięczny kurs dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu.
W styczniu 1931 roku otrzymał przeniesienie z 3 pac do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W szkole pełnił służbę na stanowiskach: oficera 2 baterii artylerii ciężkiej (1931–1932), oficera 8 baterii (1933–1934) i oficera baterii podchorążych artylerii (1934–1936). Od sierpnia 1936 roku pełnił służbę w 5 pułku artylerii ciężkiej w Krakowie. Początkowo na stanowisku dowódcy baterii, a następnie pełniącego obowiązki dowódcy dywizjonu. W 1938 roku został mianowany majorem w korpusie oficerów artylerii i zatwierdzony na stanowisku dowódcy II dywizjonu. Na tym samym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku.
Z dniem 15 lipca 1943 roku został przydzielony czasowo z 1 pułku artylerii lekkiej do Biura Ogólno Organizacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej na okres 3 miesięcy. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1945 roku w korpusie oficerów artylerii.