do tego młodego debiutu przyczynił się jego ojciec, który dołączył szkic syna do własnej pracy, za którą zajął I miejsce.. W wieku trzynastu lat, w 1921 wraz z rodziną powrócił do Polski i osiedlił się w Warszawie, gdzie pobierał nauki w Gimnazjum Państwowym im. Joachima Lelewela i II Gimnazjum Męskim Związku Nauczycielskiego Polskiego Szkół Średnich. Po ukończeniu sześciu klas porzucił szkołę i rozpoczął naukę w Szkole Sztuk Pięknych im. Wojciecha Gersona w Warszawie. Od roku 1933 studiował w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych u Tadeusza Pruszkowskiego (malarstwo), Edmunda Bartłomiejczyka (grafikę użytkową), Bonawentury Lenarta (liternictwo i typografię) oraz Władysława Daszewskiego (scenografię). Studia ukończył w 1939 roku.

Jako karykaturzysta zadebiutował w roku 1928 w wydawanym przez PPS tygodniku „Pobudka”. Na początku lat 30. współpracował dorywczo z „Gazetą Warszawską”, „Wiadomościami Turystycznymi”, tygodnikiem „Stadion” oraz „Sygnałami”. W 1934 roku zaczął rysować dla „Tygodnika Robotnika”, będącego jednym z organów PPS. Wraz ze Zbigniewem Mitznerem w 1935 roku założył tygodnik satyryczny „Szpilki”, gdzie m.in. ośmieszał antysemityzm, za co został skazany na trzy miesiące więzienia w zawieszeniu na dwa lata. Był redaktorem naczelnym „Szpilek” w latach 1935–1937 i po wojnie od roku 1946 do 1953.