Juliusz Kleiner (ur. 24 kwietnia 1886 we Lwowie, zm. 23 marca 1957 w Krakowie) – polski historyk literatury polskiej.
Życiorys Pochodził ze spolonizowanej rodziny Hermana Kleinera, inżyniera architekta, i Zofii z Finkelsteinów. Ukończył w 1904 IV Gimnazjum we Lwowie, następnie studiował polonistykę, germanistykę i filozofię na Uniwersytecie Lwowskim. Pomiędzy 1905 a 1908 był stypendystą Ossolineum. W 1908 uzyskał doktorat z polonistyki i germanistyki i rozpoczął pracę w szkolnictwie średnim. W latach 1910–1911 studiował w Niemczech i Francji. Pracował jako zastępca nauczyciela w C.K. Gimnazjum VII we Lwowie, po czym jesienią 1909 został mianowany nauczycielem rzeczywistym w C.K. VI Gimnazjum we Lwowie. Egzamin doktorski na podstawie Studiów o Słowackim odbył się w 1909 sub auspiciis Imperatoris. W 1912 habilitował się na Uniwersytecie Lwowskim na podstawie monografii o Zygmuncie Krasińskim. W latach 1916–1920 był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, a od 1920 Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie kierował Oddziałem Filologii Polskiej Nowszej Zakładu Filologii Polskiej. Od 1919 był członkiem PAU, od 1933 Polskiej Akademii Literatury, od 1952 członkiem rzeczywistym PAN.