Na emigracji Z dworu bukareszteńskiego Putiatinowie udali się do Paryża, wówczas największego centrum białej emigracji rosyjskiej. Pieniądze ze sprzedaży klejnotów wystarczyły na otwarcie atelier krawieckiego w stolicy Francji, firmy „Kitmir”, która początkowo szła bardzo dobrze, produkując haftowane tekstylia, które były wówczas w modzie i które promowała przyjaciółka Marii, Coco Chanel. Putiatin podjął pracę jako urzędnik bankowy, ale małżeństwo wkrótce (1923) się rozpadło ze względu na „różnice w podstawowym stosunku do życia”. Wkrótce firma Kitmir także upadła, gdyż haftowane tekstylia wyszły z mody, ale Maria dawała sobie nieźle radę – zajęła się teraz fotografią artystyczną, malarstwem i pisaniem wspomnień, jej dwa tomy wspomnień przyniosły jej niezłe dochody. Oprócz tego dostawała niekiedy dotacje od byłego teścia Gustawa V, który zachował dla niej przyjazne uczucia, wyrobił dla niej obywatelstwo szwedzkie i tzw. paszport gabinetowy, przysługujący tylko członkom rodziny królewskiej (przedtem, jako bezpaństwowiec, podróżowała z paszportem nansenowskim grubości 60 stron i potrzebowała masę wiz). Zapraszana przez różnych arystokratów i nowobogackich milionerów, jeździła od zamku do zamku we Francji, Szwecji, Niemczech i Hiszpanii, wszędzie fetowana, biegle mówiąca po rosyjsku, szwedzku, francusku, angielsku i hiszpańsku.