Po 14 grudnia 1981 tworzy w Berlinie Zachodnim Komitet Obrony Solidarności. Przy wydatnej pomocy trockistów z Freie Universität organizuje demonstracje i protesty przeciwko dyktaturze wojskowej w Polsce. Pomaga polskim uchodźcom, m.in. prowadzi bezpłatne kursy niemieckiego dla Polaków na FU. Już w styczniu 1982 wraz z działaczami trockistowskimi rozpoczyna wydawanie dwutygodnika „Biuletyn KOS”, przemianowanego w 1983 na „Pogląd” i finansowanego przez USA. Komitet Obrony Solidarności przekształca się w „Towarzystwo Solidarność”. Jako przewodniczący „Tow. Solidarność” utrzymuje bliskie kontakty z emigracyjnym rządem polskim w Londynie. W 1983 mianowany przez prezydenta Raczyńskiego członkiem Rady Narodowej w Londynie (m.in. organizuje spotkania członków rządu emigracyjnego w Berlinie Zachodnim). Współpracuje z francuskim związkiem zawodowym Force Ouvrière, który opiekował się więzionym w Polsce w 1982 r. Edmundem Bałuką, legendarnym przywódcą strajków w Szczecinie w 1970 r. i zaangażowanym trockistą.